“‘Ik heb geen persoonlijke opvattingen over Tom de Wal; dat past niet bij mijn rol als burgemeester. Maar wat hij vervolgens buiten deed, was een soort kat-en-muisspel beginnen. Wat mag wel, wat mag niet. Hij ging het forceren, als een soort statement.
Dat was provocerend. Hij deed wel vriendelijk, maar het was toch een beetje flauw. Dus dan denk ik dat het terecht is dat wij zeiden: joh, dit moet je niet doen.’”
(ND, 10 januari 2026)
Ik heb wel mijn persoonlijke gedachten over gebedsgenezingsdiensten rond onderwerpen als LHBTi en ziek-zijn en voorgaan.
LHBTi
Ik schaar mij onder de B van LHBTi en daar hoef ik niet van te genezen. Ik mag zijn wie ik ben. Dit is onderdeel van mijn identiteit.
Ziek-zijn
Ik ben dit jaar 25 jaar ziek. Een fysieke ziekte die me ook nog een mentale douw gaf. In eerste instantie volgde ik trouw het medische circuit om uiteindelijk ook een uitstapje te maken naar niet typisch westerse geneeskunde. Dat werd mij in 2012 bijna fataal en ik belandde met spoed in het ziekenhuis.
De grote les die ik leerde was: Sluit alles kort met de huisarts en specialist. Doe niks op eigen houtje. In overleg kan er heel veel. Zo zijn mijn specialist en huisarts nu mijn experts en waarderen zij tegelijk mijn ervaringskennis.
Dat was in het begin wel anders. Voor mijn gevoel was ik als 22-jarige een dolende in de medische wereld. Ik vroeg hulp, maar voelde me niet gehoord. Totdat ik op mijn 44e nota bene voor de zoveelste keer werd afgewezen na een intake. Toen werd ik boos en kwam ik in opstand. Schreef ik mijn eigen gezondheidsplan met de vragen: Wat is er aan de hand?; Wat heb ik nodig?; Wie kan mij daarbij helpen?.
In overleg met de huisarts begaf ik me op het terrein van lichaamsgerichte therapie. Een traumatherapeut, een energetisch therapeut. Ik bezocht een paar keer een sjamaan en deed zelfs een hele week mee met een vrouwengroep tantra. Van alles kwam voorbij.
Heeft het iets opgeleverd? Ja, ik was opgestaan uit mijn ziek-zijn en was een zoektocht begonnen. Dat gaf mij een stuk eigenwaarde en autonomie terug. Een innerlijk proces.
Die opstand doet me trouwens denken aan het verhaal van de man in Bethesda (Johannes 5).
Jan-Martin Berghuis sprak er over in Zin in Zondag op Radio Gelderland in zijn overweging ‘Eentje’. De overweging begint rond 1:46:00.
Het voelt inderdaad niet eerlijk dat Jezus maar één man geneest. Tegelijk is er met deze man wat aan de hand. Hij heeft niemand om hem te helpen.
Wat zeg ik hiermee nu over gebedsgenezingsdiensten? Misschien wel niet zoveel. Heb ik vooral geprobeerd je een kijkje te geven in hoe mijn zoektocht rond mijn ziek-zijn is gegaan. Dat het een innerlijk proces is met vallen en opstaan en geen hapklaar gebed op recept.
Geloof ik dan niet in de kracht van gebed?
Zeker wel. Ik weet dat mijn moeder elke dag mijn naam noemt in haar gebed. Dat gebed draagt mij.
Ik las zojuist een bericht van Abbie Chalgoum. Hij verwoordt in mijn ogen nog enkele zinnige gedachten over gebedsgenezingsdiensten.
Voorgaan
Ik krul mijzelf vanaf februari weer uit mijn winterslaap om voor te gaan in onder andere verpleeghuizen als voorganger met een bijzondere opdracht en verbonden aan de Vrijzinnigen Nederland.
Ik verheug me op deze kerkelijke vieringen. Vooral de viering op Witte Donderdag. Dan vieren we ook avondmaal en het voelt heel speciaal om deze te mogen bedienen. Aan mensen op leeftijd met hun eigen levensverhalen, die ik als gast-voorganger helaas niet allemaal ken. Ik weet niet of ze katholiek of protestant zijn. Misschien zijn ze wel biseksueel of homoseksueel. Ik heb geen idee. Het boeit op dat moment ook niet. Niet uit desinteresse.
Maar gewoon, omdat je mag zijn wie je bent.
We zitten daar samen aan tafel als geliefde en betekenisvolle mensen en we delen samen brood en wijn.